Huisgenoten | Eugenie Verboon

#HUISGENOTEN | Eugenie Verboon

Hoewel Eugenie Verboon (90) dingen soms weleens door elkaar haalt en vergeet, is ze vooral een heel tevreden en dankbaar mens. Ze is blij met haar jeugd, met haar familie, de door haar opgedane kennis, het leven in het verpleeghuis, maar vooral met dochter Mabel, haar grote trots.

“Ik ben gewoon heel blij met het leven hier …”

Eugenie heeft haar roots in Oost-Java. Ze weet dat ze naar een school in de binnenstad van Bandung ging, maar kan zich de school zelf niet meer herinneren. Dat maakt haar niet uit; het gevoel is goed en dat is wat telt. En zo is het eigenlijk met alles wat deze lieve dame zich herinnert en meemaakt. Zo vertelt ze vol trots over haar familie.

Een liefdevol gezin

“Ik ben blij met mijn ouders; het zijn ontzettend lieve mensen en ze zorgen heel goed voor ons allemaal. Mijn vader is een hartstikke lieve man, net als mijn moeder. Zij knipt en naait heel graag en maakt kleren voor zichzelf en voor mijn broer, mijn zussen en mij. Ze maakt alles wat los en vast zit en daar ben ik erg blij mee. En als ik blij ben, is zij weer blij. Misschien heb ik trouwens geen vader of moeder meer, maar ik denk nog wel dagelijks aan mijn ouders. Ik heb ook een jongere broer en we mogen elkaar graag. En ik woon samen met mijn oudere zus. Ze is lief en het is gezellig met haar. Ze snauwt niet en doet ook niet vervelend tegen mij; daar houd ik van! We hebben sowieso een fijn gezin en iedereen komt voor elkaar op.”

Grote trots

“Ik heb ook nog een hele lieve dochter, Mabel. Die ken je toch wel, Teun? Dat is de eerste en enige dochter die ik heb en ik ben heel blij dat ik haar heb gekregen. Het geeft altijd een prettig, heel prettig gevoel zelfs als ze langskomt. Ik ben dan ook heel erg dankbaar dat ik moeder ben.”

Mooie herinneren en kleine dingen

Eugenie is vooral heel erg tevreden met wat ze heeft en heeft gedaan, en haalt plezier uit mooie herinneringen en kleine dingen. Van het fietsen naar kantoor toen ze jong was tot haar vroegere werk als administratief medewerkster en de kennis die ze heeft opgedaan. Maar ook met het leven in het verpleeghuis. Ze weet dan wel niet precies wát ze zo fijn vindt, maar dat ze het fijn vindt is zeker.

Teun over Eugenie

Eugenie komt vaak even kijken, of kletsen, maar net wat haar uitkomt. Ze draagt altijd vrolijke kleuren en wanneer we elkaar zien gaat direct de hand omhoog. Vol enthousiasme zwaait Eugenie en er verschijnt een glimlach op haar gezicht. En dat geeft mij weer een goed gevoel.